ถ้าหากท่านไม่มองคนให้ดีก่อนที่จะคบหาสมาคม ว่าเป็นคนประเภทคนเทียมมิตรหรือไม่ ก็อาจจะพบกับความยากลำบากได้ในภายหลัง เพราะการคบคนทั้ง 4 ประเภทนี้เป็นมิตร จะนำพาให้ชีวิตตกต่ำ เดือดร้อนทั้งตนเองและครอบครัวอย่างแน่นอน ในบรรดาเพื่อนฝูงควรสังเกตุดูว่า คำพูดเชื่อถือได้หรือไม่? การกระทำต่อหน้าและลับหลังเป็นอย่างไร? หากเข้าข่ายคนเทียมมิตรแล้วก็ควรหาทางถอยห่างเสีย อย่าได้อุปถัมภ์ค้ำชู หรือคิดจะไปเกื้อหนุน เพราะเป็นการกระทำที่เสียเปล่า ซ้ำตัวเองยังอาจจะได้รับผลร้ายในภายหลัง

เหมือนกับที่กล่าวกันว่า เพื่อนกินหาง่าย เพื่อนตายหายาก หากรู้จักเลือกคบเพื่อนที่ดี แม้ว่าจะต้องใช้เวลาสักหน่อยในการคบหาสมาคม แต่ในที่สุดก็จะเป็นประโยชน์กับตัวเรามาก เพื่อนนี่ไม่ใช่บางส่วนของชีวิต แต่เป็นเกือบทั้งชีวิตเลยทีเดียวนะครับ 

** ที่เขียนมานี่เพราะเห็นว่าเป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะถูกลืม ทั้งที่เป็นเรื่องใกล้ตัว ซึ่งคนเรามักจะมองไม่ค่อยเห็นกัน** 

โลกนี้เปรียบ ศาลา ได้อาศัย          ประเดี๋ยวใจ ผ่อนพัก แล้วจักผัน

ทางที่ดี เมื่อพราก ไปจากมัน         ควรสร้างสรรค์ ส่งเสริม เพิ่มคะแนน

เมื่อเราได้ เกิดมา ในอาโลก          ได้พ้นโศก พ้นภัย สบายแสน

จึงควรสร้าง สิ่งชอบ ไว้ตอบแทน    ให้เป็นแดน ดื่มสุข ขึ้นทุกครา

คุณความดี ของท่าน แต่กาลก่อน    ที่ท่านสอน ไว้ประจักษ์ เป็นหลักฐาน

เราเกิดมา อาศัย ได้สำราญ            ควรหรือผ่าน เลยไป ไม่คำนึง 

หลายคน มัวแต่ยุ่งเหยิงอยู่กับกิจกรรมทำมาหาเลี้ยงปาก ท้อง จนมักลืมนึกไปว่า ชีวิต ควรมีอะไรที่มากกว่านั้น นั่นคือ กิจกรรมหล่อเลี้ยงจิตใจ ซึ่งจะต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานของ ธรรม เท่านั้น(นะครับ) ควรระลึกถึงว่า โลก และ ธรรมชาตินั้น ก็เปรียบได้ดั่ง บุพการีของเราเช่นกัน และถ้ามองในแง่ที่ว่า ชีวิตเป็นของที่ยืมมาจากธรรมชาติ ถึงเวลาใช้เสร็จ ก็ต้องคืน (ซึ่งเรามักจะไม่ค่อยคำนึงถึง กระทั่ง เมื่อเวลาผ่านพ้นไป สิ่งต่างๆ ก็ไม่อาจหวนคืนกลับมาหาเราได้อีก)

ดังนั้น การกระทำใดๆ ที่ควรทำเพื่อโลก เพื่อธรรมได้ ก็ควรรีบทำกันเข้าไว้ เพื่อว่าจะเป็นที่ให้เราจดจำและระลึกถึงได้ในภายหลัง และกิจกรรมเพื่อเลี้ยงปาก-ท้อง ก็ควรเป็นไปเพื่อความพอเพียงและความสุขทางใจ ไม่ใช่เพื่อสร้างตัณหาให้กับตนเองอย่างไม่รู้จักจบจักสิ้น คำว่า กินอยู่แต่พอดี มักไม่ค่อยมีในความคิดของคนในเมื่อง(ที่ส่วนใหญ่มักจะไม่ค่อยรู้จักกับคำว่า กินทิ้งกินขว้าง เช่นเดียวกัน)

การมุ่งเน้นแต่แก่งแย่งชิงดี เอารัดเอาเปรียบซึ่งกันและกัน โดยหวังเพียงแค่จะกอบโกย เพื่อสนองตัณหาของตนอยู่ทุกลมหายใจเข้าออกเช่นนี้ มันทำให้เดือดร้อนกันไปทุกหย่อมหญ้าจริงๆครับ กระทั่งคนกลุ่มสุดท้ายในสังคม ต้องไปอยู่ในสลัม หาอาหารด้วยการเก็บขยะกิน ผมถามหน่อยเถอะ ท่านไม่สงสารเขาบ้างเหรอครับ

1.       อย่าได้หวังความสุขใดๆ ที่มากไปกว่า ความสงบของจิตใจ

          จากการที่ปราศจากอารมณ์ใดๆ มากระทบ

                                                             วาทะท่านอาจารย์พุทธทาส ภิกขุ

(อันนี้ไม่ได้ลอกมานะครับ ใช้วิธีจำมา ไม่รู้ถูกหรือเปล่า)

2.  ธรรมย่อมรักษาผู้ปฎิบัติเป็นนิจ แต่หากท่านทิ้งธรรมวันไหน

     อธรรมย่อมจะเข้ามาครอบงำชีวิต ให้ทุกข์ระทมอย่างไม่มีที่สิ้นสุดตลอดไปจนตาย

     ดังนั้น เมื่อท่านรู้จักธรรมแล้ว ก็จงรักษาธรรมให้ดีที่สุด ด้วยความไม่ประมาทเถิด